حدود نيمي از جمعيت نوار غزه را افراد زير 18 سال تشکيل مي دهندکه طيف گسترده اي از کودکان غزه (98 درصد از آنان بر اساس يک تحقيق انجام شده) تجربه آسيب روحي و خشونت را داشته اند.                                                                                                         
پدر و دو برادر امير القارم(Amira Al-Qarem)  14 ساله در برابر چشمانش توسط موشکهاي اسراييلي کشته شدند. اگرچه خود او نيز در اين حادثه مجروح شده بود، اما با اين وجود او را به يک پناهگاه در خانه ديگري منتقل کردند که بدنش در آنجا به مدت 4 روز خونريزي مي‌کرد. امير نخستين لحظه هاي جنگ را به ياد مي آورد و آن را چنين نقل مي کند: «در اولين حمله، ساختمان نيروي امنيتي بازدارنده که نزديک خانه ما در تل الهوا (Tel Al-Hawa) است را مورد هدف گلوله قرار دادند و من در آن لحظه براي يافتن برادرانم که در مدرسه بودند از خانه خارج شدم. جايي که ما زندگي مي کرديم نيز- پيش از آن روزي که پدر و برادرانم کشته شوند- همواره با ابعاد گوناگون جنگ مواجه بود. من در آن روز از ناحيه پا مجروح شدم. تا پيش از پايان جنگ قادر به انجام کاري نبودم و پس از پايان اين جنگ بود که مرا به بيمارستان منتقل کردند.»                                                                                               
در بين 1455 نفري که بنابر گزارش ها در اين حمله کشته شدند، نام 430 کودک به چشم مي‌خورد. همچنين از بين 5300 نفري که در اين جنگ مجروح شدند نيز حدود 48 درصد زن و کودک بوده است.                                                                                       
لواي صبوح(Luay Subuh)  11 ساله بينايي خود را در اثر اثابت ترکش موشک هاي اسراييلي به صورتش در طي بمباران بيت لاهيا (Beit Lahiya) در شمال نوار غزه از دست داده است. او در مورد اين حادثه مي گويد: « نيروهاي اسراييلي ما را مجبور کردند تا خانه هايمان را تخليه کنيم. به خاطر همين ما ابتدا به بيمارستان کمال عدوان (Kamal Edwan) و سپس به مدرسه اي متعلق به سازمان ملل رفتيم و 15 روز در آنجا مانديم. بعد از اينکه اسراييلي ها 2 ساعت آتش بس اعلام کردند، من به همراه پدرم به خانه برگشتيم تا کمي غذا و لباس برداريم که در همان لحظه جنگنده هاي اسراييلي موشکي را به سمت ما شليک کردند که باعث مجروحيت من شد و تا ساعت ها کسي قادر به نجات من نبود و در نتيجه من در اين حمله بينايي ام را از دست دادم و دست راستم هم فلج شد.»                                                                                                                                                    
نظر اليازجي (Nezar Al-Yazeji)، کودک 9 ساله غزه اي شاهد کشته شدن عمو و پسر عمويش در جلوي چشمان خود در نوار غزه بوده است. او نيز به شرح اين حادثه پرداخته و مي‌گويد: «عمو و پسر عمويم را ديدم که تکه تکه شده اند و پدر و برادرانم و همچنين خواهرانم را مي‌ديدم که گريه کنان فرياد مي کشيدند. همه ما در يک اتاق مي خوابيديم و هر شب با صداي شليک گلوله وخمپاره از خواب مي پريديم. شيشه هاي خانه يمان توسط گلوله ها شکسته بود ...»                                                                                                       
آنها مي خواهند ما بي سواد باشيم                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        
صفيه المسري(Safiyah Al-Masri)  11 ساله مي‌گويد: «اسراييلي ها مدرسه ما را به گلوله مي بستند زيرا آنها مي خواهند که ما بي سواد باشيم و بنابر اين حقوق خود را ندانسته و دشمن خود را نشناسيم. گلوله ها ما را از درس خواندن نخواهد انداخت. ما درس خواهيم خواند و از حق اسکان و تحصيل خودمان نخواهيم گذشت. ما آموخته ايم که چگونه از حقمان دفاع کنيم.»                                                                                                        
متخصصين علم روان شناسي معتقدند که بسياري از کودکان غزه اي به خاطر قرار داشتن در معرض خشونت و بدرفتاري از علائمي همچون اختلالات شديد روحي رنج مي برند و پيامدها و عوارض چنين فشارهاي روحي بعدها در جسم، رفتار و روان افراد با نشانه هايي همچون اختلال در خواب، اضطراب و کابوس هاي شبانه پديدار خواهد شد.

منبع: خبرگزاري معاً
مترجم: وحيد مردانه
تاريخ: 29/12/2009 - 08/10/1388