بیایید فرض کنیم گزارش گلدستون تحریف شده، مغرضانه و همراه با تنفر بوده است. آیا چنین فرضی می تواند توجیه مناسبی برای عدم انجام تحقیقات در مورد عملکرد ارتش در عملیات سرب مذاب باشد؟

آیا این حقیقت که گزارش تا حدی مسئله دار است به این معناست که عملکرد ارتش مناسب بوده است؟ به نظر می رسد که گویی نیاز به جبهه گیری در برابر یک دشمن خارجی -که این بار به شکل گزارش گلدستون درآمده است- موجب چشم پوشی کامل از   وقایع اتفاق افتاده و تکرار رقت انگیز یک شعار قدیمی شده است و آن هم این که  ارتش اسراییل اخلاقی ترین ارتش در جهان است و اقداماتش نیز منطبق با همین اخلاقیات بوده است. اما اخلاقیات تنها با صحبت کردن به دست نمی آید و مستلزم هوشیاری، نظارت مستمر و یک خواست همیشگی برای پذیرش اشتباه و شکست است. در شرایط کنونی فقدان چنین تمایلی به معنای عدم توانایی در تشخیص خوبی از شیطان است.از این رو انتقاد و بررسی دقیق این موضوع از ضرورت خاصی برخوردار است و تنها بررسی قضایی کافی نیست چراکه در این بررسی فقط موارد نقض قانون موشکافی می شود .
بررسی قضایی تنها  کف خواسته هاست.تحقیقاتی که ما خواهان انجام آن هستیم باید به این سئوال پاسخ دهد که آیا ارتش منطبق بر بر سقف ارزشهای متعالی ما عمل کرده است یانه؟ دقیقا همین حالت که کسانی می توانند از قوه قهریه استفاده کنند باید کامل هشیار باشند. استفاده از قوه قهریه خود نوعی وسوسه بسیار بزرگ است، بخصوص در جایی که  ما برای حفظ جان سربازان خود ارزش زیادی قائل هستیم.ما از ارتش انتظار داریم که حد اکثر موازین اخلاقی را به مورد اجرا بگذارد و آن هم اینکه «نظامیان نباید از اسلحه و قدرت خود برای آسیب رساندن به غیر نظامیان و اسیران استفاده کنند». آیا ما نباید عملکرد ارتش را با توجه به ارزشهای ادعایی آنها مورد ارزیابی قرار دهیم؟ آیا می توان بدون بررسی عملکرد ارتش که به نظر می رسد تمامی ارزشهای اخلاقی به خصوص ارزش جان انسانها را زیر پا گذاشته است اعلام کنیم که عملکرد ارتش اسراییل مناسب بوده است؟
اما تمامی این سوالها تنها مختص  و معطوف به ارتش نیست. ارتش خود نیز  تنها یکی از بازوان دولت و حکومت اسراییل است.بنابر این از آنجا که ما همواره باید رفتار دولت را مورد ارزیابی قرار دهیم، به همین خاطر عملکرد ارتش را نیز باید مورد بررسی دقیق قرار دهیم. ارتش یک موجودیت مستقل از دولت نیست بلکه نظامیان نیز فرزندان و دوستان ما هستند.
از این رو یافتن پاسخ به این سوال که آیا ارتش در این آزمون اخلاقی قبول شده است باید به دغدغه هر شهروند اسراییلی تبدیل شود.نه رییس ستاد ارتش و نه هیچ  نظامی دیگری  نمی توانند برای قضاوت در این مورد جایگزین وجدان ما شوند و تمام شهروندان مسئول اقدامات ارتش هستند.آزمون ارتش در واقع آزمون ما شهروندان اسراییلی نیز به حساب می آید.هیچ فرد با وجدانی نمی تواند در مورد ابهامات پیرامون عملکرد ارتش ساکت بماند.
ابهام اخلاقی که پیرامون عملکرد ارتش و دولت وجود دارد توانمندی مارا به عنوان یک جامعه اخلاقی و منصف تهدید می کند. هر کس که از انجام بررسی پیرامون عملکرد اخلاقی خود می ترسد مطمئناً چیزی برای مخفی کردن دارد. ارتش اخیراً تحقیقات بسیار مفصلی پیرامون عملکرد یک افسر آغاز کرده است. فاصله موجود بین شدت این تحقیقات با عدم موافقت ارتش  با انجام تحقیق پیرامون عملیات سرب مذاب بسیار تامل برانگیز است.
بخشی از هدف تروریسم منحرف کردن ارزشهای اخلاقی است. عدم وجود انجام یک بررسی پیرامون عملکرد اخلاقی نبز شکلی از این انحراف است، از این رو این رفتار یک پیروزی برای تروریسم محسوب می شود.
اگر ارتش و مقامات دولتی از انجام تحقیقات سر باز زنند ما خود باید بر انجام چنین امر پافشاری کنیم  و راهی پیدا کنیم تا با کمک افراد منصف و غیر مغرض این تحقیقات را به سر انجام برسانیم. عدم انجام چنین تحقیقی هم ارتش و هم شهروندان را در جایگاه متهم قرار می دهد و مانیز متهم به انجام اقدامات غیر اخلاقی می شویم. تنها راه برای خلاصی از این وضعبت تشکیل یک کمیته حقیقت یاب است تا بدون هیچ غرضی به دنبال کشف حقیقت بگردد.

منبع: هاآرتص
نویسنده: آوی ساگی (Avi Sagi)
مترجم: علیرضا ثمودی
تاریخ: 14/12/2009-23/9/1388