آخرین اخبار
کد خبر: ۳۱۲۳۵۵
تاریخ انتشار: ۰۱ مهر ۱۳۹۴ - ۱۳:۴۴
سید محمد حسینی در مؤسسه ندا:
سینمای رژیم اسرائیل بیشتر یک سینمای در تبعید با مرکزیت هالیوود است زیرا فیلمسازان صهیونیست به خاطر نبود امنیت از آن گریزانند.

صد و هفدهمین نشست هم اندیشی مؤسسه تحقیقات و پژوهش های سیاسی علمی ندا با سخنرانی آقای سید محمد حسینی کارشناس مسائل سینمایی و سردبیر نشریه سینما رسانه برگزار شد و طی آن که با نمایش فیلم اسراییلی «عجمی» همراه بود؛ ابعاد سینمای اسرائیل  مورد بررسی قرار گرفت. آقای حسینی  سخنان خود را در این نشست که جمع زیادی از کارشناسان، دانشگاهیان، اصحاب رسانه و علاقمندان به موضوع فلسطین و رژیم صهیونیستی در آن حضور داشتند، در سه محور «تبیین عناصر سینمای اسراییل»، «نگاه آن به جامعه فلسطینی» و توضیحاتی درباره «چگونگی به تصویر کشیده شدن همزیستی ادیان در فیلم عجمی» متمرکز کرد.

سید محمد حسینی در ابتدای سخنان خود با اشاره به دو رویکرد در ایران در قبال سینمای رژیم صهیونیستی عنوان کرد که دو جریان عمده در این رابطه وجود دارد که اولی قائل به عدم شناسایی سینمای اسرائیل به عنوان تابعی از به رسمیت نشناختن این رژیم است و دومی نیز از آنجا که این سینما را بیانگر مؤلفه های فکری جامعه صهیونیستی و راهی برای شناخت زیست بوم فلسطینی ها می داند، سزاوار توجه و بررسی حتی در محافل عمومی و همایش ها قلمداد می کند به زعم ایشان رویکرد دوم گرچه مناسب تر است اما فیلم های اسرائیلی به دلیل زبان بسیار محدودشان و دغدغه های خاص جامعه صهیونیستی باید در نشست های تخصصی و نه محافل عمومی بررسی شوند.

این کارشناس مسائل سینمایی در ادامه با مقایسه سینمای رژیم اسراییل و آمریکا، عنوان کرد که آمریکا با مهاجرت افرادی از نژادهای مختلف بدون هیچ گونه شباهتی با یکدیگر  برای دستیابی به پول و ثروت همراه بود. این افراد هیچ احساس ترحمی به هم نداشتند لذا خشونت و قتل در این جامعه موج می زد. بنابراین مسئولان این جامعه برای ایجاد وفاق میان آنان به دو اقدام اساسی مبادرت ورزیدند اول تعریف دشمن مشترک یعنی سرخ پوست ها برای آنان که در این رابطه شاهد نسل کشی بی رحمانه سرخ پوست ها توسط این مهاجران جدید هستیم و دومی استفاده از سینما به عنوان ابزاری ارزان برای ایجاد حسی مشترک میان آنان و به همین خاطر است که سینما در جامعه آمریکایی محبوبیت بیشتری از تئاتر داشت و به هنر 5 سنتی معروف شد. با توجه به این امور، سینمای آمریکا ترقی کرد و زبانی جهانی یافت اما در همین حال سینمای رژیم اسرائیل نیز اگرچه حاصل جمع افرادی بدون ویژگی مشترک نژادی و عرفی (به غیر از دین یهود) همانند آمریکا بود و دشمنی مشترک به نام مسلمان ها برای افراد آن تعریف شد تا وفاقی میان آنها صورت گیرد اما به دلایل متعددی همچنان در حصار بسته خود باقی ماند که این اولا مرهون انگاره ایدئولوژیک و بسته آن است که اجازه شکل گیری درام در آن را نمی دهد. ثانیا تکثر شدیدی که در آدم های یهودی این اراضی وجود دارد مانع از شکل گیری داستانی مشترک میان آنان می شود. 

سینمای رژیم صهیونیستی یک سینمای در تبعید

سید محمد حسینی ضمن اشاره به جایگاه هالیوود در سینمای اسراییل تصریح کرد که علی رغم تلاش این رژیم برای جایگزین کردن تل آویو با هالیوود و تبلیغات گسترده صهیونیست ها به این منظور، حتی فیلم سازان مطرح صهیونیست که تعصب شدیدی به این رژیم دارند و فیلم های بزرگی برای خدمت به آرمان صهیونیسم ساخته اند، از این رژیم گریزانند و حاضر نیستند آن را به عنوان محلی برای ساخت فیلم های خود قرار دهند زیرا به دلیل غلبه جنبه اومانیستی بر آنان به شدت از مقوله نبود امنیت هراس دارند و نگران خود و سرمایه کاری هستند.  وی افزود در همین راستا شاهد آن هستیم که فیلم ماتریکس یا ارباب حلقه ها در نیوزیلند ساخته می شود و نه در اراضی اشغالی.

سردبیر نشریه سینما رسانه همچنین با برشمردن عناصر اصلی سینمای رژیم اسرائیل عنوان کرد که این سینما به صورت خاص از دهه 1970 به ویژه بعد از جنگ 1967 همزمان با ادعای اسراییل به عنوان جزیره ثبات مراحل رشد خود را آغاز کرد و در همین راستا اکثر فیلم های اسرائیلی با این محورها دیده می شوند: عرب ها مساوی با گوییم (افرادی وحشی و انسان نما) هستند، اسرائیل مکان آباد و امنی است، متقاعد کردن یهودیان برای مهاجرت به آن. اما از دهه 1980 به بعد به خاطر توسعه طلبی اسراییل، موضوع موساد و نظامی گری اسراییل نیز در فیلم های آن گنجانده می شود که این امر به فیلم های آمریکایی و نام بردن از موساد نیز تسری می یابد. در همین حال، دهه 1990 نیز با حمایت از فیلم ضد ایرانی «بدون دخترم هرگز، بتی محمودی» توسط این رژیم آغاز می شود تا با معرفی کردن ایران به عنوان دشمن مشترک خارجی، وفاقی دیگر میان مهاجران یهودی پدید آید. در این دوره نمایش نظامی گری چندان اهمیت ندارد. این روند در دوره پس از انتفاضه نیز ادامه می یابد و فیلم های اسرائیلی در این دوران بیشتر مایل به همزیستی  با عرب ها و مسلمانان است که البته در این میان آنها عرب ها را موجوداتی تحت فشار روانی قومی قبیله ای و رفتار اجداد خود می دانند که بر مبنای آن اقدام به عملیات استشهادی می کنند!
محمد حسینی در بخش دیگری از سخنان خود که با نمایش فیلم عجمی  همراه بود، آن را مصداقی برای غالب ویژگی های حاکم بر سینمای اسراییل دانست که طی آن عرب ها و مسلمانان به عنوان موجوداتی وحشی و عامل خشونت قلمداد می شوند و در مقابل، یهودیان نیز انسان هایی متمدن و آرام و قربانی خشونت عرب ها نشان داده می شوند. در این فیلم تلاش شده چهره خوبی از پلیس اسرائیل و عومل امنیتی آن نشان داده شود. نظامیان و حضور آنان در مناطق مسلمان نشین نشان داده نمی شود و تنها زمانی که پای حیثیت نظامیان یعنی گم شدن یک سرباز اسراییلی در میان است، این افراد نشان داده می شوند. 

شایان ذکر است که نشست های هم اندیشی مؤسسه ندا هر سه شنبه در دو بخش ارائه تحلیلی از تحولات فلسطین اشغالی توسط کارشناسان مؤسسه و سخنرانی صاحب نظران پیرامون مسائل مهم در خاورمیانه، صهیونیسم و قضیه فلسطین برگزار می شود که در نیمه دوم سال، به علت عقب کشیده شدن ساعت رسمی و تقارن زمان آن با اذان مغرب، نشست در ساعت 15 برگزار می گردد. علاقمندان می توانند برای شرکت در این نشست ها به محل مؤسسه واقع در میدان انقلاب، خیابان کارگر شمالی، خیابان فرصت شیرازی پلاک 16 مراجعه فرمایند.


نام:
ایمیل:
* نظر: